EYLEMSİZLİK

​

                                          Aklımız erişemez,

                                               Dilimiz anlatamaz,

                                               Bir yer varmış

                                               Öğrendiklerimizden azade.

 

Hüzün, birleştiren bizi.

İnce ruhların bedenleri

Tek derdi varolabilmek

Tuğla duvarlar ile donuk gözyaşları arasında

Sıkışıp kalmışken.

Tam da o hüzne değer

Omzuna vurup geçen insanların umursamaz bakışları.

Ne kadar çok ihtiyacı var oysa ki sevilmeye 

Bahçendeki kurumuş havuzun.

Umarsızca fırlatıp atılan çekirdek kabukları ile çevrili

Tahta bankın.

 

Bir gün, belki, bilemezsin, bilinmez,

Hak ettiği değeri bulur 

İnce ruhlarımız.

 

O gün yeteceksin herşeye 

Ve herşey sana yetecek.

Tüm bu çırpınışlar son bulurken,

Oturacaksın o tahta banka,

Sakince temizleyeceksin yerdeki kabukları. 

Usulca bırakacaksın kendini havuzdaki berrak suya,

Yüzmene bile gerek kalmayacak.

 

Sen, göreceğini gördün,

Gerisi öğrenilmiş.

Farkındayım.

A priori.

Farkındasın farkındalığımın

Söz konusu tutabildiğin gözyaşlarınken.

 

Ben de bıraksam kendimi tatlı suya

Batmazdım.

Ben de bıraksam kendimi tahta banka

Kalkamazdım.

Ben de bıraksam kendimi inceliğime

Sadece bırakabilseydim,

Donakalırdım ayaküstü

Herkesin omzuna vurup geçtiği yerde.