eyvah!

​

Çocukluğumun mavi çekmecesinde sakladığım bilyelerim vardı.

Annemin terlik fırlattığı her yaramazlığımda çıkarır,

O boşluğa saklanırdım.

İşte o kadar değerliydi korkularım.

 

Masumiyetimi kaybettim ilk o an

çöpe atarken yavaş yavaş

kıskançlığımdan kesilmiş barbilerimin saçlarını.

Gözlerim doldu bakarken sokağın başından ayrılan çöp konteynırına.

Her sabah babamın arkasından baktığım gibi.

Bir tek şeyi merak etti timsah gözyaşlarım:

Bilyelerimi bulamamamın endişesi

Hâlâ mavi çekmecemde saklı mıydı?